Canvascrack
Zwoebe 28-07-11 3 Reacties
De reden waarom ik zo van Vlaanderen houd, heeft voor deze ene keer niet met ‘de koers’ te maken, zoals Vlamingen fietsen op wedstrijdniveau noemen. Het heeft met de Vlaamse tv te maken. O, die heerlijke Vlaamse tv, die nog lekker in de jaren ’80 is blijven hangen en zich niks aantrekt van trends uit dat vermaledijde continent aan de andere kant van de Atlantische Oceaan.
Het voorbeeld daarvan was altijd Canvascrack, een quiz die van maandag tot en met vrijdag - behalve woensdag natuurlijk (ook al zoiets) - rond 20.45 wordt uitgezonden op het tweede Vlaamse publieke net, Canvas geheten. Crack wordt in Canvascrack door presentator Herman van Molle uitgesproken als krak en niet als krek. Kijk, dat bedoel ik nou.
Die crack, krak dus, neemt het op tegen een aantal uitdagers, die allemaal aan verschillende tafeltjes zitten. Daar beantwoordt de uitdager allemaal hele moeilijke meerkeuzevragen, en de krak kan de uitdager volgen of niet. Voor de exacte spelregels verwijs ik u graag door naar Wikipedia. Of beter nog, kijk om 20.45 gewoon naar Canvascrack! Van een uitgebreide spelregeluitleg is een column namelijk nog maar zelden veel interessanter geworden.
Bovendien is een volledig begrip van die spelregels ook niet nodig om de pointe van deze column te begrijpen – dit is inderdaad zo’n column met een pointe, maar zonder uitgebreide spelregeluitleg van een tv-quiz. De pointe heeft te maken met de situatie dat de uitdagers allemaal aan een verschillend tafeltje zitten, terwijl de krak het in één uitzending toch minimaal tegen vier uitdagers op moet nemen. Hij moet zich verplaatsen van tafel naar tafel.
Tijdens die verplaatsing gebeurde voorheen het allermooiste wat ik ooit in een tv-quiz heb gezien. De krak liep niet alleen onder een hemeltergend, maar heerlijk jaren ’80-muzakje naar de volgende tafel, nee, hij moest om de een of andere reden ook een deel van z’n eigen stoel meenemen. Een deel dat ik graag zou willen omschrijven als een rubberen Pacman. Bij de volgende tafel aangekomen, schoof de krak deze rubberen Pacman onhandig om een metalen vierkant, en de krak kon op z’n zelf in elkaar geknutselde krukje gaan zitten. De krak op een kruk. Van rubberen Pacman en metalen vierkant. Zo hoort het.
Toen ik echter recent weer eens naar Canvascrack keek, en u voelt hem waarschijnlijk al aankomen, was deze rubberen Pacmanparade, en het geknutsel verdwenen. Nog steeds een ouderwets muziekje na een ronde, maar de krak liep gewoon naar een klaarstaande stoel toe. Zonder rubberen Pacman in z’n handen. En dus ook zonder geknutsel bij de volgende tafel.
Lieve Vlamingen, geef ons de rubberen Pacman, en daarmee het ongemakkelijke loopje en geknutsel, terug. Anders zul je zien dat er bij jullie binnenkort ook geen tv-quiz meer gespeeld kan worden zonder geluidseffecten uit Hollywoodfilms en Gaston Starreveld die doorzonwoningen bezoekt.
Een krak loopt hier al na een paar seconden met een gele rubberen Pacman richting de tafel van uitdager Brecht Aernaardt uit Danouter:
Volg ons Facebook en vind ons leuk op Twitter. Of andersom. Kijk maar.
Nog lekker in de jaren ’80 is blijven hangen? Je verwart kwaliteit met ouderwets. Meer Eén en Canvas kijken.
De aandachtige lezer zou door kunnen hebben dat ik in de jaren ’80 blijven hangen niet per se als iets negatiefs zie.
Mooie column! Zelf heb ik Canvascrack pas sinds een maand of 2 geleden “ontdekt”. En inderdaad leuk dat ze het daar gewoon hebben over krak. Interessante quiz ook, met een uitgekiende formule, als het even kan ga ik er voor zitten. Prima presentator ook die Herman Van Molle. Ik heb ooit ‘Zalm voor Corleone’ van hem gezien. Helaas slechts deel 2 (van Alaska tot Florida), maar het was geweldig. Ik kijk overigens liever naar de Vlaamse tv dan naar de NPO. Bij deze laatste is het veelal kort, kort, kort met daardoor steeds tussendoor reclame. En maar kommer en kwel, en maar willen opiniëren (waaronder ik versta: mening opdringen) en maar willen opvoeden tot brave burgers. Het komt mij de neus uit. Programma’s bij de NPO waar ik naar kijk zijn op de vingers van één hand te tellen. Een tijdje geleden zag ik op de Belg een zeer boeiende documentaire. Een onderzoek naar wie de laatste gesneuvelde soldaat was in WO1. Duurde wel anderhalf uur, daar heeft de Vlaamse tv gelukkig geen problemen mee. Maar de NPO wel, dit duurt te lang, want na ongeveer 50/55 minuten is het weer tijd voor reclame. Dit zullen wij op de NPO dus nooit te zien krijgen. Let er maar eens op, op de Nederlandse tv (Publieke Omroep) duren documentaires nooit langer dan 50/55 minuten. Dan moet er weer reclame doorheen gejast worden.
Wel lachen trouwens om sommige dingen die ik hier lees. In de columns zowel als in de rubriek ergernissen