Het is een hele andere tak van sport, maar ik vind sneeuwvoetbal minstens even leuk als gewoon voetbal. Vaak denken de heren scheidsrechters daar anders over en gelasten ze een voetbalwedstrijd af als er sneeuw op het veld ligt. Mensen vinden dat dan terecht, want voetbal zou een zomersport zijn, en sneeuw op het veld is gevaarlijk voor de spelers. Wat een onzin.

Iedereen die dat zegt, is blind voor de romantiek rond een sneeuwwedstrijd. Vanaf het moment dat de vierde man de oranje bal uit het ballennetje opvist tot het moment dat een sneeuwpop na negentig minuten voetbal 22 andere sneeuwpoppen, en daarmee ook de tienduizenden sneeuwpoppen op de tribune, uit hun lijden verlost, is het een schitterend schouwspel.

Alleen die oranje bal al. Het is een instituut. De Oranje Bal. Eigenlijk is het een schande dat zo’n onbelangrijk figuur als de vierde man hem tevoorschijn mag halen. Als de UEFA mannetjes in joggingbroeken met een soort kaarsenaansteker in hun handen op de achterlijn zet, dan kunnen ze toch ook wel een apart iemand aanstellen die zich louter bezighoudt met De Oranje Bal. En dat moet een belangrijk iemand zijn. In Nederland denk ik bijvoorbeeld dat we het Koninklijk Huis ervoor in moeten zetten. Bea die met een gouden schaar sierlijk een netje kapot knipt en De Oranje Bal tevoorschijn haalt. Ik zie het voor me.

De rust van een sneeuwwedstrijd is ook mooi. De stewards gaan dan het gevecht met de elementen aan: met een bezem worden de lijnen weer zichtbaar gemaakt. Fantastisch om te zien, want wat krijg je als je een mannetje met een bezem een kwartier lang in de sneeuw laat rondlopen? Juist. Een echte sneeuwpop. Alleen daarom al vind ik dat stewards in de winter altijd een wortel op hun neus getapet moeten krijgen en een hoge hoed moeten dragen. Je weet maar nooit of het gaat sneeuwen. En blijft het droog, dan is het ook goed; een steward met een hoge hoed op en een wortel op z’n neus geplakt, dat is eigenlijk altijd wel leuk.

Als de lijnen weer  zichtbaar zijn, kan de tweede helft beginnen. Het is voor de steward zaak snel even te genieten van z’n werk, want als het een beetje sneeuwt, is er na een minuutje of vijf al niks meer te zien van z’n werk. Het gepruts op het veld gaat gewoon weer door. Want dat is het meestal. Maar ook dat kan er fantastisch uitzien. Een speler die met de bal aan de voet zo tegen de grensrechter opknalt, omdat hij de lijnen niet meer ziet, veel mooier wordt het niet.

Nee, slechts weinig voetballers kunnen goed omgaan met sneeuw. Een begaafde technicus kan op een besneeuwd veld veranderen in een zielig hoopje mens dat angstvallig staande probeert te blijven, terwijl een oranje ding alles doet wat hij niet wil. Slechts één voetballer werd beter in de sneeuw. Arnold Scholten. Niemand zag hem.

Volg ons op Twitter en maak kans op een oranje bal!

Arnold Scholten, de Witte Socrates, die schijnbaar in de jaren ’20 al ergens achter de bar stond:

Waar ben ik? Dat is vaak het eerste wat ik denk de ochtend of, als het echt gezellig was, middag na een avondje zuipen. Niet veel later denk ik altijd het antwoord op die vraag te weten: in een grote kerkklok die urenlang achter elkaar geluid zal gaan worden door een veel te enthousiaste dominee. Of anders toch op de plaats waar juist op die dag de heipalen de grond in worden geslagen voor de grootste wolkenkrabber aller tijden.

Hoe verschrikkelijk dat ook allemaal klinkt, eigenlijk is het nog best prima. Kerkklokken worden immers geluid op aarde. Hetzelfde geldt voor wolkenkrabbers. Alleen moet je dan voor ‘geluid’ even ‘gebouwd’ lezen. En aangezien ik gisteren op een gegeven moment de indruk had dat ik mezelf van de planeet aan het zuipen was, had het allemaal nog wel veel slechter af kunnen lopen. Met een kater in een Space Shuttle, dan ben je verder van huis. Gewichtsloosheid en braken is bijvoorbeeld een hele slechte combinatie. Met rondzwevende kots in hun cabine hadden Neil Armstrong en Buzz Aldrin nooit een voet op de maan gezet.

Gelukkig bleek ik gewoon in bed te liggen. De eerder gememoreerde kerkklok en wolkenkrabber waren ook slechts een stijlfiguur. Een overdrijving. Om aan te geven hoe erg de hoofdpijn wel niet was. Ik was eigenlijk thuis. Al zal het niet de eerste keer zijn dat iemand na een avondje drinken helemaal niet thuiskomt, maar ’s ochtends inderdaad ergens naast een kerk of een bouwplaats wordt gewekt door een bezorgde politieagent.

Mij is dat nog nooit gebeurd. Ik werd al wel laveloos wakker naast talloze andere gebouwen, maar een kerk…, nee. Zonder kerk is het echter ook al erg genoeg, zo’n dag na een avondje zuipen. Dat niets in het leven zonder gevolg is, besef je vooral dan. Helemaal wanneer de gang naar de wc die zeven meter verderop staat, aanvoelt als de marathon van Rotterdam.

Eenmaal op die wc aangekomen, kun je ook nog tot nieuwe inzichten komen. Dat het best mogelijk is tegelijkertijd te kotsen en te schijten bijvoorbeeld. Schotsen heet het. Helaas zijn daar meestal geen mooie bruine drollen bij betrokken, maar mondt één en ander vaak uit in een gesputter van jewelste. Niet fijn om te lezen terwijl je net een broodje chocopasta zit op te peuzelen, maar het is wel de waarheid.

In de kroeg is het ook geen populair onderwerp, het brak zijn. Ik probeer het wel eens tijdens het proosten: ‘Nog tien van deze jongens en we kunnen morgen niks meer!’. Het werkt niet bepaald sfeerbevorderend. Je ziet iedereen denken: inderdaad. Gelukkig heeft iedereen het beste medicijn om het lot te vergeten dat morgen onherroepelijk op eenieder wacht ook al in z’n handen: alcohol. Heel veel alcohol.

De verrassende conclusie van dit betoog is dus dat het beter is om de avond voor een kater heel veel te drinken.

Zo verloopt het treinverkeer in het Koninkrijk nog wel volgens de normale dienstregeling, maar ligt het vervoer per kameel al weken plat. ‘Gek hè, voor dieren met twee bulten’, grapt kamelendrijver Wizhid Al-Whakari. ‘Maar zonder gekheid; er zijn de afgelopen weken duizenden kamelen gestorven. Ze kunnen best tegen een beetje warmte, maar een bijna twee jaar durende hittegolf is te veel van het goede.’

De hittegolf treft naast de kamelen ook de hardwerkende middenstanders in Saoedi-Arabië. Schaatsenslijpers en cv-monteurs zitten al maanden zonder werk. De verkoop van erwtensoep en warme chocolademelk heeft een historisch dieptepunt bereikt. ‘Je verzint van alles; stuntprijzen, Muppets uitdelen, maar het helpt allemaal niets. De mensen hebben met dit weer gewoon geen zin in erwtensoep of warme chocolademelk,’ aldus Yussuf El Gannouffi, uitbater van een Koek-en-zopietent in de straten van Riyad.

De hitte neemt de laatste dagen zelfs zulke vormen aan dat de autoriteiten in Saoedi-Arabië een boerkaverbod overwegen. ‘Het wordt veel te warm onder de boerka’s. Vanuit hygiënisch oogpunt is het niet meer te verantwoorden; het gaat stinken onder die dingen en vrouwen krijgen het benauwd. Met deze hitte is de boerka eigenlijk een gevaar voor de volksgezondheid,’ zegt staatssecretaris van Hygiëne Mohammed bin Hadhad.

Het is overigens niet alleen maar kommer en kwel in Saoedi-Arabie; er zitten ook positieve kanten aan de aanhoudende hitte. Wanneer het nog eens 300 dagen warmer wordt dan 25 graden zou volgens deskundigen het zand in de woestijnen tussen Riyad en Mekka heet genoeg zijn voor de Vijfwoestijnentocht, een 200 kilometer lange hardloopwedstrijd die blootvoets afgelegd moet worden. De deelnemers die de tocht met goed gevolg afleggen, krijgen na afloop het felbegeerde halve maantje uitgereikt.

Volg ons op Facebook en vind ons leuk op Twitter. Of andersom. Kijk maar.

Omdat het diertje over water kan lopen, is hij ook gelijk maar vernoemd naar De Gezalfde: de Jezus Christushagedis. Dat vind ik overdreven. Alsof Jezus Christus de hele dag maar over het water liep te banjeren. Hij veranderde ook nog water in wijn (onbekend is of hij dan ook over die wijn liep), voedde meer dan 4000 mensen, vervloekte een vijgenboom, en meer van zulks.

Dat zie ik de Jezus Christushagedis nog niet doen. Neem nou dat voeden van 4000 mensen; dan moet je het diertje, dat maximaal tachtig centimeter groot wordt, wel in hele kleine stukjes snijden. Zo klein dat je nauwelijks nog kunt spreken van de term ‘voeden’. Een vijgenboom vervloeken wordt ook lastig. Volgens mij groeien er geen vijgenbomen in Midden- of Zuid-Amerika. Bovendien kunnen hagedissen niet praten, hetgeen bij het vervloeken wel een vereiste is.

Jezus Christushagedissen worden ook al niet geboren na een onbevlekte ontvangenis. Papa-  en mamahagedis neuken er lustig op los. Verder ligt een Jezus Christushagedis na zijn geboorte niet in een kribbe, is er in de meeste gevallen geen vallende ster te zien, en er komen al helemaal niet drie wijzen met cadeautjes langs bij een jonge Jezus Christushagedis. Hij komt gewoon uit z’n ei gekropen, en dat is het wel zo’n beetje.

De enige overeenkomst tussen de Jezus Christushagedis en Jezus Christus zelf is dus dat ze beiden over water kunnen lopen. Alhoewel ook dat wel enige nuancering behoeft. Op internet circuleren namelijk verscheidene filmpjes waarin je de Jezus Christushagedis over water kunt zien lopen. Het is een zielige vertoning. Een treurige poging om in de voetsporen van de zoon van God te kunnen treden. Angstig gespetter. Ik zou bijna zeggen: zo kan ik het ook!

Jezus deed dat vast heel anders. Die liep met flair over het water. Rustig, alsof hij gewoon even naar de bakker liep voor een halfje knip bruin. Flanerend ook, met de wind wapperend door z’n lange manen. Dat kan niet anders. Want wie over water loopt als een gemankeerde hagedis wordt geen Messias. Die eindigt gewoon als presentatrice van Lingo. Jezus was geen hagedis.

Volg ons op Facebook en vind ons leuk op Twitter. Of andersom. Kijk maar.

PS. Wanneer u ons daadwerkelijk volgt op Twitter, of fan wordt op Facebook, ontvangt u een boek van de Adriaanvandis, het schrijvende reptiel. 

En hier kunt u het gestuntel van de Jezus Christushagedis zelf aanschouwen: 

www.youtube.com/watch?v=QK9mcn0Bnfg

Sjaak L. Grottenhoofd hield bijna twee jaar lang een dagboek bij voor dit zeer invloedrijke weblog. De geschiedenis leert ons echter dat het niet altijd goed afloopt met mensen die een dagboek bijhouden. Daarom is Sjaak er mee gestopt. Omdat we Sjaak wel graag wilden behouden voor dit per zin invloedrijker wordende weblog, moppert hij nu ieder weekend in ongeveer 200 woorden over iets. Deze keer sneeuw. 

Wat ik dus stom vind, is sneeuw. Het valt uit de lucht wanneer het koud is. Ik hou niet van kou. Dan moet je veel kleren aan, terwijl ik het liefst enkel in mijn HEMA-slip rond paradeer. Doe je dat als het sneeuwt, dan heb je binnen de kortste keren te maken met een penis waar Kabouter Plop zich nog voor zou schamen. Heel vervelend dus, sneeuw.

Ze zeggen altijd dat je gele sneeuw niet moet eten, maar hetzelfde geldt voor witte sneeuw, vooral als je er drie kilo van eet, kan ik uit eigen ervaring met u delen. Dingen die je niet kunt eten, vind ik al snel stom. Ik hou niet van rabarber, maar toch vind ik het minder stom dan sneeuw. Puur omdat je rabarber wel kunt eten. Met genoeg curry erbij schep ik zelfs nog een keer op.

Wat je onherroepelijk ook krijgt met sneeuw is sneeuwpret. Kinderen die een pop bouwen met een wortel als neus, terwijl er op hetzelfde moment in Afrika duizenden kinderen sterven van de honger. Ik vind dat niet kunnen!

Nee hoor, dat maakt me geen flikker uit. Maar buiten zult u mij niet aantreffen als er sneeuw ligt. Ik blijf dit weekend binnen. Op de bank. Curry met rabarber eten.

Volg ons op Facebook en vind ons leuk op Twitter. Of andersom. Kijk maar.

Vanwege die hypekoorts kon ik dus met mijn berevel omgeslagen – het was immers wel -5 graden Celsius! – naar die kutfilm van De Jong kijken. Het begin miste ik, maar het eerste beeld dat ik zag beloofde veel, qua cinematografische dieptepunten dan. Ik zag Chris Zegers tegen de wind in harken met een skibril op z’n muts. U weet wel, het type skibril dat iedereen in1963 inde koffer had wanneer men met de bewinterbande SUV en TomTom aan boord richting Oostenrijk tufte.

Het was niet alleen de skibril die mij deed fronsen. Het was ook de casting. Als iemand niet geloofwaardig is als hel(d) van ’63, dan is het wel Chris Zegers. Chris Zegers is geloofwaardig onder een palmboom, maar niet in de sneeuw. Als schaatser. Ik zag hem toch steeds guitig lachend een camera inkijken om vervolgens een Fries kroegje binnen te klunen en een kopje koffie met de ‘locals’ te drinken. Huhuhuhuhuh.

Dan het verhaal. Daar begreep ik niet veel van, maar dat zou kunnen komen doordat ik het begin van de film gemist heb. Men begint een film over het algemeen niet voor niets met een begin. Nu kreeg ik de indruk dat het Nederlandse leger een atoomoorlog moest zien te voorkomen door een heldhaftig groepje van vier schaatsers hun felbegeerde kruisje niet te laten halen. Tussendoor kondigde een door Jan Douwe Kroeske gespeelde weerman een weeralarm aan. Nog zo’n begrip dat in 1963 zeer gangbaar was.

Er ontstonden ook liefdes, de mensen in het groepje kregen soms ruzie, en ze leken het even niet te halen.

Net op het moment dat ik dacht dat het niet veel slechter meer kon worden, haalde Chris Zegers nog het hoofd van een sneeuwpop (inclusief wortelneus) en gooide het richting een soldaat. Even later hallucineerde hij dat hij z’n schaatsmaat opat. Ik overwoog voor het eerst dat de hele film een parodie was. Waarop weet ik nog niet.

Volg ons op Facebook en vind ons leuk op Twitter. Of andersom. Kijk maar.

Het is niet de eerste keer dat er een TROS-coryfee kwijt is. ‘We hebben André van Duin ook wel eens als vermist opgegeven bij de politie’, zegt TROS-directeur Peter Kuipers. ‘Maar die bleek zich naderhand twee dagen achter een typetje verscholen te hebben. Daarnaast was Ivo Niehe laatst nog even vermist, maar hij liet gelukkig dezelfde avond vanuit een Parijs theater van zich horen. We hebben toen wel een tijd in spanning gezeten; normaal laat Ivo elke tien minuten iets van zich laat horen.’

Volgens 71 procent van de leden van het 1Vandaag-opiniepanel was 1Vandaag-presentator Bas van Werven recentelijk ook een keer vermist. Dat ontkent Kuipers met klem. ‘Hij maakte die cijfers zelf bekend; hij presenteerde het programma op dat moment. Het opiniepanel heeft het niet altijd bij het rechte eind, blijkt maar weer.’

De vermissing van Jaap Jongbloed is wel echt. De omroep neemt de zaak dan ook zeer serieus. Kuipers: ‘Zelfs serieuzer dan de vermissingen van André en Ivo. Bij hen hadden we als ultiem middel het tv-programma Vermist nog in kunnen schakelen, maar daar is Jaap zelf presentator van. Hij kan moeilijk op zoek gaan naar zichzelf. Jaap heeft niks met dat spirituele gedoe.’

Inmiddels is Kuipers behoorlijk radeloos geworden door de situatie. ‘Ik weet het echt niet meer! Misschien moeten we Frits Sissing contracteren en dan het programma Op zoek naar Jaap Jongbloed gaan maken.’

Frits Sissing geeft aan niet open te staan voor een vertrek bij de AVRO, maar de presentator van Opsporing verzocht heeft nog wel een tip voor Kuipers. ‘Als ze hem niet via Vermist op kunnen sporen, moeten ze Jaap misschien in een videoboodschap oproepen een overval te plegen, zodat er videobeelden van hem opduiken. De ervaring leert dat mensen hem dan soms herkennen en contact opnemen met de plaatselijke politie.’

Robert ten Brink laat weten zijn caravan belangeloos aan de TROS beschikbaar te willen stellen voor het opnemen van de videoboodschap. ‘Op dit soort momenten telt het niet of je bij de Publieke of commerciële omroep zit. Dan sta je gewoon voor elkaar klaar.’

Jaap Jongbloed zelf reageert vanaf zijn vakantieadres in Rio de Janeiro nuchter op zijn vermissing. ‘Ik denk dat het allemaal wel losloopt.’

Volg ons op Facebook en vind ons leuk op Twitter. Of andersom. Kijk maar.

Zo. Dat is eruit. Nu zal ik nog even uitleggen waarom ik me ervoor schaam.

Soepballetjes zijn normaal van vlees gemaakt. Ook UNOX maakt op de wikkel van het blikje soepballetjes gewag van vlees – er zou 63 procent varkensvlees inzitten en 25 procent van iets wat de dubieuze naam ‘kalkoenseparatorvlees’ draagt. Toch smaakt een soepballetje van UNOX in de verste verte niet naar vlees.

Stel dat ik wel eens vegetarische boterhamworst had gegeten, dan had ik hier waarschijnlijk opgeschreven dat de soepballetjes van UNOX daar naar smaakten. De vrouw van een jager/verzamelaar uit de prehistorie zou gek opkijken wanneer haar man na de jacht terugkeert met een soepballetje van UNOX aan z’n speer. Na het geproefd te hebben, zou de man het met haar eens zijn. Zo weinig heeft de smaak van het soepballetje met vlees te maken.

Ook de structuur van het balletje heeft weinig met vlees te maken. Wie geblinddoekt aan het balletje voelt, zal niet snel het idee opvatten het in zijn of haar mond stoppen. Diegene zou er eerder kaplaarzen van gaan maken. Erop springen, terugveren, en dan een dubbele salto maken is ook een optie.

En toch vind ik ze lekker. Het zijn rare dingen, die soepballetjes van UNOX.

Volg ons op Facebook en vind ons leuk op Twitter. Of andersom. Kijk maar.

Het bleek om een vrouw te gaan. Met een kind op haar rug, in zo’n tas. Met ‘zo’n tas’ bedoel ik een tas die speciaal is ontworpen om jonge kinderen in op te bergen tijdens het lopen. En dat dus op je rug. Het is wat. De vrouw met de kindertas kocht ondertussen een kaartje bij de buschauffeur, keek rond en ging naast mij zitten.

Het laatste deel van die zin duurde zo’n vijf minuten.

Een kaartje kopen en rondkijken gaat prima met een tas op je rug waar je kinderen in op kunt bergen, maar zitten niet. De tas moet eerst af en het kind moet eruit. Althans, dat is gangbaar bij mensen die hun kinderen niet mishandelen (als je kind in een tas stoppen al geen mishandeling is).

Dit was geen vrouw die haar kind mishandelde door hem – het was een jongetje – in een tas te laten zitten gedurende een busrit. Het gevolg daarvan was dat er allerlei riempjes los moesten. Riempjes losmaken in een rijdende bus is niet eenvoudig. Ze slaagde er evengoed wel in na verloop van tijd.

De vrouw ging zitten, met het kind op haar schoot, en gaf het een knuffel. Een dier, geen teken van genegenheid. Het kind gooide de knuffel op de grond, naast de kindertas die in het gangpad stond.

Dit tafereel, het daadwerkelijke zitten dus, duurde ongeveer een minuut.

Daarna raapte de vrouw de knuffel op, stopte het kind weer in de tas en maakte allerlei riempjes vast. Ook dat ging niet vanzelf in een rijdende bus. Ze slaagde er evengoed wel in na verloop van tijd. Ze drukte op ‘het knopje’, de deuren deden van ‘psssssjjjjjjjj’ en de vrouw verliet de bus, met het kind weer op haar rug, in dezelfde tas als zo-even.

Voor mij waren het tien gekke minuten. Voor de vrouw en het kind ook, lijkt me.

Volg ons op Facebook en vind ons leuk op Twitter. Of andersom. Kijk maar.

Het ging, kortom, niet heel erg goed met de carrière van Ron Vlaar. Hij moest ingrijpen, en dat deed Ron. Ron deed een ‘Jaap Stammetje’. Een ‘Jaap Stammetje’ doen is een gedaanteverwisseling waar menig Transformer zijn petje diep voor af zou nemen. Waar Optimus Prime en zijn vrienden van auto naar robot kunnen veranderen, daar verandert iemand die een Jaap Stammetje doet van een sukkeltje in een hele stoere man.

Jaap Stam was uiteraard de eerste die een ‘Jaap Stammetje’ deed. Op een goede dag keek hij in de spiegel, zag zijn inhammen en dacht: nu is het afgelopen. Wat hij op z’n hoofd eraf scheerde, liet hij staan op z’n kin, hij ging 24 uur per dag boos kijken, en bezocht wat vaker een sportschool. Jaap Stam was van een gereformeerde Kampense huisvader verworden tot het symbool van onverzettelijkheid. Voor wie het wilde geloven, althans.

Ron had geen inhammen, maar deed hetzelfde trucje, inclusief baardje. Wederom moet je er wel in kunnen geloven. Ik weet niet of ik dat doe. Maar gelukkig wil Wikipedia me helpen. Volgens de digitale encyclopedie heeft Vlaar twee bijnamen: ‘Ron Beton’ en ‘Ron Kanon’. Ik heb het nog nooit iemand horen zeggen en vermoed dat Ron zelf achter z’n laptop is gekropen. Stoer klinken ze wel. Ze passen bij z’n huidige uiterlijk. Ik weet zeker dat de jonge Ron Vlaar van AZ bij het zien van de huidige Ron Vlaar aan zijn moeder had gevraagd: ‘mama, wie is die enge meneer in dat Feyenoord-shirt?’

‘Dat is Ron Vlaar die transformertje speelt’, zou z’n moeder zeggen. Of: ‘Dat is Ron Vlaar die een hele stoere man is geworden.’ Dat weet ik dus niet. Ik vrees het eerste.

Hoe het ook zij, afgelopen zondag na het gewonnen duel tegen Ajax kende de gedaanteverwisseling van Ron Vlaar zijn (voorlopige) climax. Ron pakte een microfoon en imiteerde ten overstaan van de harde kern van Feyenoord een briesend nijlpaard die iets te veel speeches van Hitler heeft gezien. Een ‘Van Gaaltje’.

Inderdaad, de man met wie het jongetje Ron Vlaar ooit ruzie kreeg. Straks nog een gedicht van Ron en er zijn weer allerlei cirkels rond.

Volg ons op Facebook en vind ons leuk op Twitter. Of andersom. Kijk maar.

www.youtube.com/watch?v=4vtR8_0rd88